„Dzieci chcą się uczyć do tego stopnia, że nie są w stanie odróżnić nauki od zabawy. Myślą tak dopóki dorośli ich nie przekonają, że nauka to nie zabawa”

Glenn Doman (fizjoterapeuta, twórca metody rehabilitacji osób z uszkodzeniem mózgu, założyciel Instytutu Osiągania Ludzkich Możliwości w Filadelfii)

Kim Jesteśmy

Fundacja „Latająca Akademia” powstała w 1999 roku w Warszawie z myślą o nadaniu struktury po ponad czterdziestoletniej działalności artysty-muzyka i pedagoga, Elżbiety Małanicz-Onoszko.  Autorka Metody Ruchomych Kolorowych Nut całe swoje życie zawodowe poświęciła umuzykalnianiu dzieci – zarówno tych uznanych za zdolne, jak i tych borykających się z różnorodnymi problemami rozwojowymi i niepełnosprawnością (m.in. okołoporodowym porażeniem mózgowym, zespołem Downa, dziećmi autystycznymi, niedowidzącymi, czy nadpobudliwymi).

Nazwa „Latająca Akademia” to pamiątka po czasach kiedy znalezienie stałej siedziby nie było możliwe. Elżbieta Małanicz-Onoszko po uruchomieniu swojego eksperymentalnego studia muzycznego w roku 1960 przez wiele lat prowadziła zajęcia w prywatnych domach i mieszkaniach. Dopiero w chwili rejestracji  Fundacja “osiadła” w suterenie na warszawskiej Saskiej Kępie, która przez kolejne lata służy jej jako pracownia muzyczna. Mimo tak trudnych warunków lokalowych, przez cały ten czas pod opieką Fundacji znalazło się kilkaset dzieci, a każdego roku w jej progach pojawiają się kolejni uczniowie.

Fundacja „Latająca Akademia” od 2005r. posiada statut Organizacji Pożytku Publicznego – nasze działania można wesprzeć, oddając 1% podatku (link).

Lekcje gry na instrumentach klawiszowych oraz zajęcia umuzykalniające prowadzone przez Fundację odbywają się przy użyciu autorskiej Metody Ruchomych Kolorowych Nut Elżbiety Małanicz-Onoszko (metoda). Swobodna zabawa, wykorzystywana w metodzie jako nośnik treści, powoduje, że uczeń niemal niepostrzeżenie i bez wysiłku zapoznaje się z pismem nutowym i techniką gry na fortepianie. Metoda daje świetne efekty zarówno w pracy z dziećmi zdrowymi, jak i niepełnosprawnymi, „uzdolnionymi” i tymi, które uznano za nieutalentowane, co potwierdza ponad czterdziestoletnie doświadczenie jej stosowania w pracy z setkami dzieci i młodzieżą. Na zajęcia zapraszamy dzieci od 4 roku życia, a także dzieci i młodzież ze zdiagnozowanym autyzmem, zespołem Aspergera, mózgowym porażeniem dziecięcym, zespołem Downa.

W naszej warszawskiej siedzibie znajdują się dwa profesjonalne, przyjazne dzieciom pracownie muzyczne z fortepianami oraz wyposażeniem niezbędnym do prowadzenia zajęć Metodą Ruchomych Kolorowych Nut.
Oprócz zajęć umuzykalniających dla dzieci, w naszej ofercie nie brakuje nowatorskich rozwiązań z zakresu ruchowej aktywizacji najmłodszych.
W naszej ofercie znajdą się również spotkania i zajęcia adresowane do całych rodzin i osobne dla rodziców i opiekunów naszych uczniów (zajęcia).

Wieloletnią tradycją Fundacji jest organizacja koncertów, podczas których nasi podopieczni mają szansę zaprezentować się szerszej publiczności. Dla naszych niepełnosprawnych wychowanków to również szansa, żeby stanąć na tej samej scenie, co ich rówieśnicy i zawodowi muzycy, i podważyć tym samym powszechnie panujące stereotypy dotyczące niepełnosprawności.

Od początku swojej działalności Fundacja dąży do wydania podręcznika poświęconego Metodzie Ruchomych Kolorowych Nut, w 2015 udało się przygotować kompletny materiał więc już nic (poza brakiem funduszy) nie stoi na przeszkodzie aby go wydać. W ślad za podręcznikiem chcemy dołączyć do swej oferty edukacyjnej również kursy dla nauczycieli (kurs).

Fundacja prowadzi zajęcia umuzykalniające dla dzieci we współpracy z wieloma instytucjami, m.in. Szkołą Specjalną „Dać Szansę” w Warszawie, Świetlicą Socjoterapeutyczną w Radziejowicach, Szkołą Muzyczną dla Niewidomych i Słabowidzących w Krakowie, Szkołą dla Dzieci Autystycznych w Krakowie, Urzędem Gminy Wołomin, Miejskim Domem Kultury w Wołominie, Szkołą Podstawową nr 7 z Oddziałami Integracyjnymi im. Królowej Jadwigi w Wołominie, Zespołem Placówek Oświatowych w Nieborowie i wieloma innymi.

Serdecznie zapraszamy do współpracy kolejne ośrodki, również spoza Warszawy. W najbliższym czasie Latająca Akademia “wyląduje” też w Kielcach i Białymstoku.

Na przestrzeni lat pracownię „Latającej Akademii” opuściło wielu wybitnych i do dziś koncertujących artystów-muzyków. Pod opieką Elżbiety Małanicz-Onoszko swoje pierwsze muzyczne kroki stawiali m.in.: prof. Edward Wolanin (pianista), Paweł Kamasa (pianista), Wojciech Świętoński (pianista), Jarosław Kapuściński (kompozytor), Anna Marchwińska (pianistka), Piotr Rubik (kompozytor).

W codziennej pracy z podopiecznymi Fundacji zauważamy i cieszymy się z każdego, nawet najmniejszego sukcesu ucznia. Usprawnienie ręki pozwalające na naukę rysowania i pisania, płynność mówienia u skandującego dotychczas dziecka, coraz dłuższe chwile koncentracji u dzieci nadpobudliwych uznajemy za równie spektakularne osiągnięcia co sukcesy światowej sławy pianistów.

Paulina Chodkowska, która w fundacyjnej pracowni pojawiła się jako niemówiąca 8-latka ze zdiagnozowanym autyzmem, jest tego najlepszym przykładem. Dzięki zajęciom umuzykalniającym prowadzonym Metodą Ruchomych Kolorowych Nut oraz ogromnemu zaangażowaniu i determinacji mamy, pokonała wiele barier, jakie stawiała jej choroba. Dziś, już jako dorosła kobieta, nie tylko pracuje, ale również gra na fortepianie i śpiewa na koncertach w Polsce i za granicą. Takich historii w kronikach Fundacji jest wiele.

Za swoje pedagogiczne osiągnięcia Elżbieta Małanicz-Onoszko – autorka metody otrzymała szereg nagród państwowych i wyróżnień organizacji pozarządowych, w tym mi.in.: Nagrodę Ministerstwa Edukacji za szczególne osiągnięcia pedagogiczne (1988), Nagrodę w Konkursie Centrum Edukacji Artystycznej przy Ministerstwie Kultury i Sztuki za stworzenie Metody Ruchomych Kolorowych Nut (1993) (metoda), Tytuł Społecznika Roku w I Konkursie Fundacji „Pomoc Społeczna S.O.S.” pod patronatem Wisławy Szymborskiej (1998), nagrodę „Zwyczajni-Niezwyczajni” przyznaną przez Telewizję Polską za osiągnięcia w pracy z dziećmi autystycznymi i z zespołem Downa (1999), Nagrodę Zasłużony dla Oświaty Ministra Edukacji Narodowej (1998), nagrodę Fundacji Niezależnej Kultury „Polcul” z Australii za edukacje muzyczną dzieci z autyzmem (2003). Jest współzałożycielką polskiej sekcji Europejskiego Stowarzyszenia Nauczycieli Fortepianu (ang. EPTA-Poland) i warszawskiego oddziału Lions Club NIKE wspierającego dzieci uzdolnione artystycznie, a także członkiem Międzynarodowego Stowarzyszenia Edukacji Muzycznej (ang. ISME) i Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków

Kadra i wolontariusze:

Anna i Elżbieta Branickie
Paulina i Danuta Chodkowskie
Przemysław Cichocki
Mirosława i Tadeusz Deszkiewiczowie
Paweł Kamasa
Krzysztof Komarnicki
Michał Kowalczyk
Iwona Lampart
Anna i Piotr Lechowscy
Elżbieta Małanicz-Onoszko
Katarzyna Małanicz
Elżbieta Marcinkiewicz
Anna Mikołajczyk-Niewiedział
Bogumiła i Barbara Osmólskie
Agata Opałka
Małgorzata Piszek
Joanna Przybylska
Małgorzata Serwińska
Barbara Sroka
Ewa Stańczyk
Wojciech Świętoński
Kinga Witczak
Edward Wolanin
Annick Van Hool

Instytucje współpracujące:

Szkoła Specjalna „Dać Szansę”w Warszawie, ul.Głogowa 2B
Świetlica Socjoterapeutyczna w Radziejowicach, ul.Sienkiewicza 6
Grupa Rewalidacyjna przy Przedszkolu Intergracyjnym nr 213 w Warszawie, ul.Teligi 1
Centrum Promocji Kultury w Warszawie, ul. Podskarbińska 2
Fundacja Synapsis w Warszawie, ul. Ondraszka3
Szkoła Muzyczna dla Niewidomych i Słabowidzących w Krakowie, ul.Tyniecka 7
Szkoła dla Dzieci Autystycznych w Krakowie, ul.Szopkarzy 8
Urząd Gminy Wołomin, ul. Ogrodowa 4
Miejski Dom Kultury w Wołominie, ul. Mariańska 7
Szkoła Podstawowa nr 7 z Oddziałami Integracyjnymi im. Królowej Jadwigi Wołomin, ul. Poprzeczna 6
Urząd Gminy Nieborów, al. Legionów Polskich 26
Zespół Placówek Oświatowych w Nieborowie, al. Legionów Polskich 92
Muzeum w Nieborowie i Arkadii

W dniu 05 września 2015 roku odbyło się posiedzenie Rady Fundacji „Latająca Akademia Elżbiety Małanicz-Onoszko” („Fundacja”) z siedzibą w Warszawie. Posiedzenie, podczas którego dokonano m.in. zmian zarówno w Radzie Fundacji jak i  Zarządzie Fundacji.

Rada fundacji:

1. Joanna Przybylska
2. Mirosława Elżbieta Deszkiewicz
3. Małgorzata Serwińska
4. Agata Opałka

Zarząd fundacji:

1. Piotr  Lechowski – Prezes Zarządu
2. Annick Van Hool – Członek Zarządu, Wiceprezes
3. Bogumiła Osmólska – Członek Zarządu, Skarbnik

To, czego młody człowiek doświadczy w pierwszym kontakcie z muzyką, zaprocentuje w przyszłości, bez względu na to, czy zdecyduje się zostać koncertującym pianistą, programistą, zawodowym sportowcem czy lekarzem. Dzieje się tak, ponieważ zajęcia umuzykalniające dzieci w znaczący sposób przyspieszają i ułatwiają naukę innych, niepowiązanych bezpośrednio z muzyką umiejętności, rozwijając pamięć werbalną, logiczne myślenie, umiejętność przetwarzania danych wzrokowo-przestrzennych, umiejętności czytania, pisania i liczenia. Co więcej, badania naukowe potwierdzają, że umuzykalniane dzieci łatwiej i chętniej nawiązują relacje społeczne i angażują się we współpracę z innymi niż te pozbawione wczesnej edukacji muzycznej.

Elżbieta Małanicz-Onoszko

elzbietaAutorką Metody Ruchomych Kolorowych Nut jest Elżbieta Małanicz-Onoszko – pedagog fortepianu i artystka chóru Filharmonii Narodowej.
Odkąd pamięta, towarzyszyła jej wielka miłość do muzyki i muzykowania. Pierwszy kontakt z muzyką umożliwił jej ojciec, Eugeniusz Małanicz, który, zauważywszy zacięcie artystyczne córki, postanowił wysłać ją na prywatne lekcje fortepianu. Również ojcu, inżynierowi-wynalazcy i twórcy pierwszego w Polsce kina objazdowego, zawdzięcza fascynację ruchomym obrazem, który stał się później inspiracją do „uruchomienia” nut w jej autorskiej metodzie nauczania.
W 1952, będąc jeszcze uczennicą średniej szkoły muzycznej, została przyjęta do chóru Filharmonii Narodowej (ówczesnej Filharmonii Warszawskiej) pod dyrekcją Witolda Rowickiego. W latach 1959-1961 prowadziła również równolegle klasę fortepianu w Szkole Muzycznej im. J. Elsnera. To dwuletnie doświadczenie pracy pedagogicznej z jednej strony rozbudziło w niej na nowo miłość do nauczania, a z drugiej strony uzmysłowiło jej ograniczenia sztywnych ram formalnej edukacji. Od tamtego momentu życiową pasją Elżbiety Małanicz-Onoszko stało się stworzenie własnej, nieograniczonej narzuconym programem nauczania, metody i tym samym udowodnienie, że nauka zapisu nutowego i gry na fortepianie jest w zasięgu możliwości każdego, kto chce się uczyć – bez względu na diagnozę o posiadaniu talentu muzycznego lub o jego braku.
Dzięki współpracy ze szkołą amerykańską, francuską i niemiecką, a także licznym prywatnym i służbowym (jako artysta chóru Filharmonii Narodowej) podróżom po krajach Europy Zachodniej, Stanach Zjednoczonych i Kanadzie uzyskała dostęp do nieznanych wówczas w Polsce, nowoczesnych podręczników i materiałów nutowych, na których zakup przeznaczała niejednokrotnie całą swoją skromną gażę arystyczną. Będąc za granicą, każdą wolną chwilę poświęcała na odwiedzanie ośrodków edukacji muzycznej, księgarni i sklepów z zabawkami w poszukiwaniu wiedzy i nowych pomysłów do rozwijania swojej metody.
Pomimo trudności ze znalezieniem lokalu i zdobywaniem materiałów dydaktycznych Elżbieta Małanicz-Onoszko założyła w 1960 r. eksperymentalne studio muzyczne „Latająca Akademia”, które prowadzi nieprzerwanie do dnia dzisiejszego. Ważnym momentem w historii jej studia był rok 1994 roku, kiedy to wprowadziła zajęcia umuzykalniające Metodą Ruchomych Kolorowych Nut jako część terapii dla dzieci niepełnosprawnych w Szkole Specjalnej „Dać Szansę”.
Jej pracę na rzecz umuzykalniania dzieci, szczególnie tych niepełnosprawnych, zauważyli i docenili również dziennikarze – dorobkowi tego niezwykłego pedagoga poświęcono liczne publikacje w prasie (m.in w „Życiu Warszawy”), trzy filmy telewizyjne („Serce większe od domu” z 1977, „Zwyczajni-niezwyczajni” z 2000, „Portrety” z 2009) i szereg wywiadów.
Do uczniów Elżbiety Małanicz-Onoszko należą nie tylko uznani dziś artyści-muzycy (m.in.: Aleksandra Bugaj, Paweł Kamasa, Jarosław Kapuściński, Emilian Madey, Anna Marchwińska, Paweł Markuszewski, Marcin Rudziński), ale również całe rzesze wychowanków, którzy nie zdecydowali się podążać ścieżką kariery zawodowego muzyka, ale do dziś z wielkim sentymentem i wdzięcznością wspominają te pierwsze lekcje fortepianu prowadzone Metodą Ruchomych Kolorowych Nut.

Opinie o nas

„Uważamy metodę p. Elżbiety Onoszko za świetną metodę rozbudzania muzycznego dla dzieci w wieku przedszkolnym. Metoda ta działa na wyobraźnię dziecka, przybliża świat muzyki a podawana jest w formie zabawy. Każda lekcja jest kolorowa, pełna odniesień do świata bajek. Dziecko bardzo szybko opanowuje umiejętność poznawania nut oraz poznaje początki solfeżu i teorii. Chętnie siada przy klawiaturze i samo bawi się kolorowymi nutami, komponując na magnetycznej pięciolinii. Tak ważny pierwszy kontakt z muzyką, nutami i klawiszami rozbudza zamiłowanie dziecka do muzyki i sprawia, że w sposób naturalny pokonuje ono związane z tym trudności. Obserwując lekcje dzieci, które zaczynały edukację muzyczną u p. Onoszko i obecnie kontynuują naukę w zawodowych szkołach muzycznych, stwierdzamy, że dzięki tym lekcjom robią to z prawdziwą przyjemnością. Jako zawodowi muzycy uważamy metodę p. Onoszko za najlepszą, w najwyższym stopniu godną polecenia dla dzieci w nauce początkowej”
Członkowie Symfonicznej Filharmonii Narodowej wraz z koncertmistrzem p. Ewą Moarczyk
(…)Ten sposób oddziaływania na dziecko autystyczne przyniósł bardzo pozytywne efekty – zdecydowanie poprawiła się mowa (wcześniej bardzo poważnie zaburzona), usprawniły się palce dzieci, dzięki czemu zaczęły samodzielnie pisać, malować i wykonywać szereg czynności, których wcześniej nie wykonywały. W procesie gry z nut udział biorą nie tylko ręce, ale też oczy i uszy. Dzięki temu poprawie ulega ogólna koordynacja dziecka. Bodźce słuchowe i wzrokowe, docierające do mózgu dzięki muzyce i grze, oddziałują na te ośrodki, które odpowiedzialne są za szereg funkcji człowieka, np. mowa, ruch, rytm, myślenie, rozumienie, emocje. Udział w indywidualnych zajęciach przy pianinie, a następnie wspólne występy na koncertach z dziećmi zdrowymi jest dla dzieci autystycznych szansą na integrację z rówieśnikami. Znajdują w nich przyjaciół i oparcie. W ich towarzystwie pozbywają się lęku, a sala pełna słuchaczy-widzów przestaje być dla nich zagrożeniem.
Danuta Chodkowska,1997
Latająca Akademia, to idea na wskroś oryginalna, niespotykana. Przedziwny inkubator, w którym malcy odkrywający życie, znajdują nie tylko świat kolorowych nutek i zaczarowanych dźwięków, lecz również przedziwne koty, ptaki, muppety. (…) Latająca Akademia jest wolna od gorsetu szkolnych systemów i jakże często niepotrzebnego, przedwczesnego pseudo-profesjonalizmu.
prof. Jerzy Marchwiński, pianista, 4 czerwca 1993
Wieloletnie doświadczenie pedagogiczne, znajomość psychiki dzieci, umiejętność wniknięcia w ich świat, pozwoliły prof. Onoszko na stworzenie tej unikalnej, jakże interesującej metody, dzięki której tak wiele dzieci z radością i bez stresu, poznało i pokochało muzykę.
Prof. Edward Wolanin, pianista
Print Friendly, PDF & Email